Ceramiczne płytki ścienne i podłogowe to trwały i odporny materiał, często wybierany do wykończenia łazienek, kuchni czy pralni. Ich wytrzymałość na wilgoć i eksploatację sprawia, że idealnie sprawdzają się w tzw. strefach mokrych. Trzeba jednak pamiętać, że odporność samej okładziny nie wystarcza, aby skutecznie ochronić konstrukcję przed przenikaniem wody. Nawet najlepsza fuga nie zapewnia pełnej szczelności, a wilgoć przedostająca się pod płytki może prowadzić do uszkodzeń warstwy kleju, odspajania płytek i zniszczeń podłoża.

Dlaczego hydroizolacja łazienki jest konieczna?

Zgodnie z obowiązującymi normami (m.in. DIN 18 534), wszystkie pomieszczenia narażone na działanie wody powinny posiadać system hydroizolacji zespolonej, montowany bezpośrednio pod płytkami. W profesjonalnych realizacjach stosuje się różne typy uszczelnień, takie jak:

• elastyczne zaprawy uszczelniające na bazie cementu i tworzyw sztucznych,
• powłoki z żywic reaktywnych,
• folie w płynie na bazie dyspersji polimerowej,
• maty i płyty uszczelniające.

Ich zadaniem jest zapobieganie wnikaniu wilgoci w głąb konstrukcji. Nie eliminują one jednak ryzyka gromadzenia się wody pod już ułożonymi płytkami.

Jak powstaje woda pod płytkami?

Zaprawy klejowe, nawet najwyższej jakości, nie są całkowicie wodoszczelne. W trakcie aplikacji pomiędzy klejem a płytką zawsze mogą pojawić się mikropustki, przez które woda migruje. Występują tu dwa główne mechanizmy:

• pustki powietrzne w warstwie kleju – wynik nieuniknionych nierówności podczas klejenia, potwierdzony w normie DIN 18 157;
• zjawisko kapilarne, czyli transport wilgoci w porowatej strukturze kleju – woda może w ten sposób „podciągać się” z jednej strefy do drugiej.

Jak ograniczyć kapilarny transport wody?

Najskuteczniejszym rozwiązaniem jest zastosowanie tzw. bariery kapilarnej. Umożliwia ją użycie wodoszczelnego, elastycznego kleju o właściwościach hydrofobowych – np. Sopro Racofix® RMK 818. Produkt ten tworzy trwałą, nieprzepuszczalną warstwę klejową, szczególnie polecaną w miejscach narażonych na zawilgocenie, jak progi drzwiowe między łazienką a korytarzem.

Szczelność tkwi w detalach – narożniki, dylatacje, połączenia

Kluczowym etapem prac hydroizolacyjnych jest również odpowiednie zabezpieczenie miejsc newralgicznych, takich jak naroża, połączenia ścian i podłóg czy strefy przy wannie i brodziku. W tych miejscach stosuje się taśmy uszczelniające i elastyczne silikony o wysokiej odporności chemicznej i biologicznej – np. Sopro Silicon lub Sopro MarmorSilikon. Chronią one przed przenikaniem wilgoci i powstawaniem pleśni.

Próg w łazience – jaki to element ozdobny czy funkcjonalny?

Mimo że wielu inwestorów unika progów, norma DIN 18 534 zaleca ich montaż tam, gdzie możliwy jest wypływ wody poza łazienkę. Niewielki próg (do 20 mm) lub subtelny przeciwspadek pozwala utrzymać wodę w granicach strefy mokrej i chroni podłogę w korytarzu oraz futrynę drzwiową. Rozwiązania tego typu sprawdzają się także w obiektach publicznych i łazienkach dla osób niepełnosprawnych.

Podsumowanie – pamiętaj: klej to nie izolacja

Hydroizolacja zespolona to obecny standard w nowoczesnym budownictwie. Sama zaprawa klejowa nie stanowi bariery dla wody, dlatego zawsze powinna być łączona z systemowym uszczelnieniem podpłytkowym. Produkty z oferty Sopro, takie jak Racofix® RMK 818 i pełna gama uszczelnień podpłytkowych, pomagają tworzyć trwałe i szczelne wykończenia łazienek, kuchni i innych stref narażonych na wilgoć.

Sprawdź też:

• Kleje do płytek
• Fugi i silikony
• Zaprawy wyrównawcze